![[RSS]](http://tweakimg.net/g/if/v2/icons/rss_small.png){kind=icon}
De E-terreur
Kennen jullie dat? Ben je net lekker aan het fietsen, komt er in eens een persoon voorbij gefietst met schijnbare eenvoud. Op zich niet vreemd, tenzij je Lance Armstrong heet, zijn er altijd wel fietsers die sneller rijden dan jij. Een tweede blik leert je echter dat er iets niet klopt. De persoon die je zojuist komt vliegen verwacht je normaal gesproken met een vergelijkbare snelheid achterin een begrafenisauto en niet op een fiets. Een snelle blik op het achterwiel zegt genoeg. De dikke metalen trommel verraad het, een e-bike.
Een mooie uitvinding die E-bike, toch?
Goed laat ik eerst vooropstellen, de E-fiets is in potentie een prachtig apparaat. Mensen die anders aan huis gekluisterd zijn, omdat ze niet meer kunnen fietsen, kunnen nu weer heerlijk in de buitenlucht komen. Door de trapondersteuning hoeven ze niet meer bang te zijn dat de brug een onoverkomelijk obstakel is. Toch zul je aan mijn inleiding gemerkt hebben dat ik niet onverdeeld positief ben.
In mijn ogen zijn e-bikes namelijk te snel. Afgezien van het feit dat ik, als ik op de fiets stap verander in een bloeddorstig racemonster die geen competitie duld, is het ook niet voor alle gebruikers van een e-bike even veilig om zo snel te gaan.
Wat cijfers op een rijtje
Een E-bike bied trapondersteuning tot 25 kilometer per uur. Daarna kapt de motor ermee en mag je het helemaal zelf doen. De snelheid is in te stellen. Een lagere snelheid zorgt voor een groter bereik. De E-bike spreekt vooral het oudere deel van de samenleving om begrijpelijke redenen aan. Deze bevolkingsgroep weet echter lang niet altijd raad met de extra snelheid van de E-bike. Veel mensen die op een e-bike stappen, waren gewend om met 12-15 kilometer per uur te fietsen. De bijna twee keer zo hoge snelheid vraagt een heel andere vaardigheid. Gelukkig komen tegenwoordig de e-bike cursussen op, die het merendeel van de ongevallen kunnen voorkomen. Daarnaast zie ik steeds meer fietsers die doorhebben dat de trapondersteuning niet per-se op standje haas hoeft.
Wat in het verleden nog al eens gebeurde is dat fietsers overal gingen inhalen om te voorkomen dat ze afremden. Ik heb nogal eens moeten uitwijken voor een fietser die vlak voor een onoverzichtelijke bocht het nodig vond om drie naast elkaar fietsende scholieren in te halen.
Ervaring
Analoge fietsers (Dus de peddelaars die enkel spierkracht gebruiken) hebben, als zij al hard rijden, vaak jarenlange ervaring met hoge snelheid. Het vergt namelijk nogal wat training om langere afstanden met snelheden rond en boven de 20 kilometer per uur te rijden. Met al die jaren wordt ook het inzicht getraind. Deze fietsers zijn er meestal aan gewend om met hogere snelheden te rijden, en weten waar ze wel en niet kunnen inhalen. E-bikers worden over het algemeen van de ene dag op de andere met de hoge snelheid geconfrontdeerd. De jarenlange ervaring met het hard rijden (en 25 kilometer per uur is op de fiets echt hard) ontbreekt meestal. De cursussen die de laatste tijd gegeven worden, helpen veel, maar als e-bikes maximaal 20 kilometer per uur kunnen, zou de snelheid beter bij de gebruikers passen. Ik verwacht dat het aantal ongevallen met e-bikes dan drastisch zal verminderen. Overigens zijn er geen officiele gegevens over ongevallen met e-bikes, aangezien e-bikes als gewone fietsen geregistreerd worden in het geval van ongevallen.
Trots
Dan geld er voor mij persoonlijk nog mijn krenking in de trots. Ik heb ruim 5 jaar lang van Delft naar Rotterdam gefietst. Dit is een dagelijks tochtje van 40 kilometer. In al die jaren heb ik een behoorlijke conditie opgebouwd, die nu sinds ik regelmatig op mijn racefiets stap, verder verbeterd. Ik word dan ook in het diepst van mijn ziel gekrenkt als er weer zo'n persoon moeiteloos voorbij komt. Voor mij rest dan alleen om weer vol op de trappers te gaan en de rest van m'n rit met 30 kilometer per uur af te maken, terwijl ik net rustig aan wilde doen. Bij mijn nieuwe fiets had ik maar één eis, de fiets moest moeiteloos snelheden van 30 kilometer per uur aankunnen. Dat is overigens wel weer leuk, als je echt goed hard gaat, maakt een e-bike namelijk geen schijn van kans meer. Boven de 25 km/u klapt de trapondersteuning weg en is het gewoon een hele zware fiets.
Nu besef ik wel dat ik met mijn collega-racefietsers er gemiddeld net zo'n potje van weten te maken als e-bikers als het op inhalen en voorrang verlenen aankomt. Daar kan ik zelf ook nog wel een heel verhaal over schhrijven, maar aangezien racefietsen weinig met electronica te maken hebben (afgezien van de snelheidsmeters), doe ik dat maar niet.
Slotsom
Als e-bikes nou max 20 kilometer per uur gaan, hoef je je als normale, competitief ingestelde fietsers ook niet helemaal meer het leplazerus te fietsen om ze voor te blijven. Het scheelt ook nog eens een hoop ongevallen. Wie tekent er mee op de petitie om die dingen te begrenzen?
Een mooie uitvinding die E-bike, toch?
Goed laat ik eerst vooropstellen, de E-fiets is in potentie een prachtig apparaat. Mensen die anders aan huis gekluisterd zijn, omdat ze niet meer kunnen fietsen, kunnen nu weer heerlijk in de buitenlucht komen. Door de trapondersteuning hoeven ze niet meer bang te zijn dat de brug een onoverkomelijk obstakel is. Toch zul je aan mijn inleiding gemerkt hebben dat ik niet onverdeeld positief ben.
In mijn ogen zijn e-bikes namelijk te snel. Afgezien van het feit dat ik, als ik op de fiets stap verander in een bloeddorstig racemonster die geen competitie duld, is het ook niet voor alle gebruikers van een e-bike even veilig om zo snel te gaan.
Wat cijfers op een rijtje
Een E-bike bied trapondersteuning tot 25 kilometer per uur. Daarna kapt de motor ermee en mag je het helemaal zelf doen. De snelheid is in te stellen. Een lagere snelheid zorgt voor een groter bereik. De E-bike spreekt vooral het oudere deel van de samenleving om begrijpelijke redenen aan. Deze bevolkingsgroep weet echter lang niet altijd raad met de extra snelheid van de E-bike. Veel mensen die op een e-bike stappen, waren gewend om met 12-15 kilometer per uur te fietsen. De bijna twee keer zo hoge snelheid vraagt een heel andere vaardigheid. Gelukkig komen tegenwoordig de e-bike cursussen op, die het merendeel van de ongevallen kunnen voorkomen. Daarnaast zie ik steeds meer fietsers die doorhebben dat de trapondersteuning niet per-se op standje haas hoeft.
Wat in het verleden nog al eens gebeurde is dat fietsers overal gingen inhalen om te voorkomen dat ze afremden. Ik heb nogal eens moeten uitwijken voor een fietser die vlak voor een onoverzichtelijke bocht het nodig vond om drie naast elkaar fietsende scholieren in te halen.
Ervaring
Analoge fietsers (Dus de peddelaars die enkel spierkracht gebruiken) hebben, als zij al hard rijden, vaak jarenlange ervaring met hoge snelheid. Het vergt namelijk nogal wat training om langere afstanden met snelheden rond en boven de 20 kilometer per uur te rijden. Met al die jaren wordt ook het inzicht getraind. Deze fietsers zijn er meestal aan gewend om met hogere snelheden te rijden, en weten waar ze wel en niet kunnen inhalen. E-bikers worden over het algemeen van de ene dag op de andere met de hoge snelheid geconfrontdeerd. De jarenlange ervaring met het hard rijden (en 25 kilometer per uur is op de fiets echt hard) ontbreekt meestal. De cursussen die de laatste tijd gegeven worden, helpen veel, maar als e-bikes maximaal 20 kilometer per uur kunnen, zou de snelheid beter bij de gebruikers passen. Ik verwacht dat het aantal ongevallen met e-bikes dan drastisch zal verminderen. Overigens zijn er geen officiele gegevens over ongevallen met e-bikes, aangezien e-bikes als gewone fietsen geregistreerd worden in het geval van ongevallen.
Trots
Dan geld er voor mij persoonlijk nog mijn krenking in de trots. Ik heb ruim 5 jaar lang van Delft naar Rotterdam gefietst. Dit is een dagelijks tochtje van 40 kilometer. In al die jaren heb ik een behoorlijke conditie opgebouwd, die nu sinds ik regelmatig op mijn racefiets stap, verder verbeterd. Ik word dan ook in het diepst van mijn ziel gekrenkt als er weer zo'n persoon moeiteloos voorbij komt. Voor mij rest dan alleen om weer vol op de trappers te gaan en de rest van m'n rit met 30 kilometer per uur af te maken, terwijl ik net rustig aan wilde doen. Bij mijn nieuwe fiets had ik maar één eis, de fiets moest moeiteloos snelheden van 30 kilometer per uur aankunnen. Dat is overigens wel weer leuk, als je echt goed hard gaat, maakt een e-bike namelijk geen schijn van kans meer. Boven de 25 km/u klapt de trapondersteuning weg en is het gewoon een hele zware fiets.
Nu besef ik wel dat ik met mijn collega-racefietsers er gemiddeld net zo'n potje van weten te maken als e-bikers als het op inhalen en voorrang verlenen aankomt. Daar kan ik zelf ook nog wel een heel verhaal over schhrijven, maar aangezien racefietsen weinig met electronica te maken hebben (afgezien van de snelheidsmeters), doe ik dat maar niet.
Slotsom
Als e-bikes nou max 20 kilometer per uur gaan, hoef je je als normale, competitief ingestelde fietsers ook niet helemaal meer het leplazerus te fietsen om ze voor te blijven. Het scheelt ook nog eens een hoop ongevallen. Wie tekent er mee op de petitie om die dingen te begrenzen?
Terug bij het oude
Zoals ik al eerder aangegeven heb in een blog, lijdt ik aan een vreemde afwijking, namelijk het zonder goede reden aangetrokken voelen tot producten van een bepaalde fabrikant. Daarnaast heb ik juist (bijna) niets met producten van andere fabrikanten.
Lange tijd geleden draaide ik een systeem op basis van een Core2Quad Q9400. Deze CPU van Intel had gezelschap van een NVidia GTX260; alles goed en wel. Wegens omstandigheden besloot ik dat het wel grappig zou zijn om een lanparty pc te hebben. Zodoende werd een NZXT Vulcan kast aangeschaft en werd daar wat oude hardware ingebouwd. Nu vond ik het na een tijde onzin om twee systemen te hebben, dus besloot ik al mijn hardware te verkopen en van de opbrengst betere componenten te kopen. Waarom weet ik nog steeds niet, maar uiteindelijk kwam ik uit bij een systeem op basis van het AMD 890GX platform, met een Phenom II 1090T als kloppend hard en 2 HD 5770's in Crossfire voor de beeldvoorziening. Een systeem volledig uit de schappen van de grote concurrent dus, nog nét geen apple.
Nu vond ik het na een tijdje wel grappig om een Lanbak in elkaar te bouwen. En toevallig had ik een Core2Quad Q6600 liggen. Met wat andere, wat oudere hardware die ik had liggen, bouwde ik een PC in elkaar, die vrolijk liep. Tot ik bedacht dat het eigenlijk wel overdreven was om twee systemen te hebben draaien. Ik besloot beide pc's grotendeels te verkopen en van het geld een goed systeem te kopen.
Uiteindelijk heb ik de lanbak tegen een Apple PowerMac G5 geruild, ter informatie, nog geen jaar geleden had ik mezelf stellig wijsgemaakt dat ik nooit een appleproduct zou kopen. Nu overweeg ik een iPad aan te schaffen..
Dat is het punt waarop mijn vreemde afwijking opborrelde. Het vermeende Fanboyisme laaide weer op. Mijn nieuwe systeem zou weer volledig uit de Intel/NVidia stal moeten komen. De grafische kaart kon ik met bijbetaling ruilen voor een GTX580, das alvast een leuk begin. Een core i7 2600 en een leuk Z68 moederbord maakten het af. En een SSD natuurlijk, das een andere afwijking van mij; elke pc moet minimaal een SSD hebben. (Gewenning heet zo iets geloof ik).
Moraal van het verhaal
Als je merkt dat je richting fanboyisme neigt, blijf er dan bij, ga niet naar een ander merk om er 'therapeutisch' af te komen.. dat werkt niet, je houd er alleen maar een hoop overtollige hardware aan over (en de leuke ervaring om pc's in elkaar te zetten, dat dan weer wel).
Oh ja.. binnenkort is er weer een lanparty, nu heb ik hier nog een phenom liggen, daar kan ik vast wel een leuk pctje om heen bouwen.............
Lange tijd geleden draaide ik een systeem op basis van een Core2Quad Q9400. Deze CPU van Intel had gezelschap van een NVidia GTX260; alles goed en wel. Wegens omstandigheden besloot ik dat het wel grappig zou zijn om een lanparty pc te hebben. Zodoende werd een NZXT Vulcan kast aangeschaft en werd daar wat oude hardware ingebouwd. Nu vond ik het na een tijde onzin om twee systemen te hebben, dus besloot ik al mijn hardware te verkopen en van de opbrengst betere componenten te kopen. Waarom weet ik nog steeds niet, maar uiteindelijk kwam ik uit bij een systeem op basis van het AMD 890GX platform, met een Phenom II 1090T als kloppend hard en 2 HD 5770's in Crossfire voor de beeldvoorziening. Een systeem volledig uit de schappen van de grote concurrent dus, nog nét geen apple.
Nu vond ik het na een tijdje wel grappig om een Lanbak in elkaar te bouwen. En toevallig had ik een Core2Quad Q6600 liggen. Met wat andere, wat oudere hardware die ik had liggen, bouwde ik een PC in elkaar, die vrolijk liep. Tot ik bedacht dat het eigenlijk wel overdreven was om twee systemen te hebben draaien. Ik besloot beide pc's grotendeels te verkopen en van het geld een goed systeem te kopen.
Uiteindelijk heb ik de lanbak tegen een Apple PowerMac G5 geruild, ter informatie, nog geen jaar geleden had ik mezelf stellig wijsgemaakt dat ik nooit een appleproduct zou kopen. Nu overweeg ik een iPad aan te schaffen..
Dat is het punt waarop mijn vreemde afwijking opborrelde. Het vermeende Fanboyisme laaide weer op. Mijn nieuwe systeem zou weer volledig uit de Intel/NVidia stal moeten komen. De grafische kaart kon ik met bijbetaling ruilen voor een GTX580, das alvast een leuk begin. Een core i7 2600 en een leuk Z68 moederbord maakten het af. En een SSD natuurlijk, das een andere afwijking van mij; elke pc moet minimaal een SSD hebben. (Gewenning heet zo iets geloof ik).
Moraal van het verhaal
Als je merkt dat je richting fanboyisme neigt, blijf er dan bij, ga niet naar een ander merk om er 'therapeutisch' af te komen.. dat werkt niet, je houd er alleen maar een hoop overtollige hardware aan over (en de leuke ervaring om pc's in elkaar te zetten, dat dan weer wel).
Oh ja.. binnenkort is er weer een lanparty, nu heb ik hier nog een phenom liggen, daar kan ik vast wel een leuk pctje om heen bouwen.............
Onder spanning
Ik mag dan wel een assertiviteitscursus volgen, dat is niet het soort spanning waar ik deze post mijn zegje over probeer te doen. Het gaat namelijk over spanning in m'n PC, of eigenlijk het gebrek daaraan!
Wat vooraf ging
Ik had een leuk systeempje draaien in een NZXT Vulcan. Tot ongeveer een week geleden draaiden de 6 kernen van de AMD Phenom II X6 1090T lekker hun rondjes op een MSI 890GX bordje. Een AMD Readon HD6950 mocht voor HD6970 spelen door een unlock en een Seasonic 850W voeding voorzag het hele zaakje van prik.
Net toen ik besloot dat een nieuwe bureaustoel wel lekker zou zijn en ik die dus ook bij Ikea vandaan gehaald had (een rode Vilgot, zit prima), besloot mijn PC in staking te gaan. Wat ik ook deed, Powerknop indrukken, reset indrukken, rommelen met voedingskabels, het systeem bleef helemaal dood. In mijn optiek kan een compleet dood systeem maar aan 3 dingen liggen:
- kapot moederbord
- kapotte voeding
- kapotte kast / aan-uitknop
Als eerste natuurlijk de knop testen, even reset en powerswitch omwisselen, zonder resultaat.
Drastische maatregelen
Ik moest die avond toch nog naar Informatique om een ge-RMA't keyboard op te halen. Meteen maar de Define R3 Arctic White en de Cooler Master Silent Pro Gold 600W meegenomen. Systeempje ingebouwd en uiteraard nog steeds hardstikke dood. Ten slotte maar een nieuw moederbord besteld (ik wilde toch van 890GX upgraden naar 890FX) en de oude RMA gestuurd. Vandaag m'n nieuwe mobo ontvangen, en inmiddels werkt alles weer (Wel leuk, gewoon aansluiten, aanzetten en WIndows gaat, na een driver install, gewoon verder waar tie gebleven is).
Moraal
van het verhaal: Computers vinden altijd wel weer een manier om geld van je af te troggelen, ze zijn EVIL!
Wat vooraf ging
Ik had een leuk systeempje draaien in een NZXT Vulcan. Tot ongeveer een week geleden draaiden de 6 kernen van de AMD Phenom II X6 1090T lekker hun rondjes op een MSI 890GX bordje. Een AMD Readon HD6950 mocht voor HD6970 spelen door een unlock en een Seasonic 850W voeding voorzag het hele zaakje van prik.
Net toen ik besloot dat een nieuwe bureaustoel wel lekker zou zijn en ik die dus ook bij Ikea vandaan gehaald had (een rode Vilgot, zit prima), besloot mijn PC in staking te gaan. Wat ik ook deed, Powerknop indrukken, reset indrukken, rommelen met voedingskabels, het systeem bleef helemaal dood. In mijn optiek kan een compleet dood systeem maar aan 3 dingen liggen:
- kapot moederbord
- kapotte voeding
- kapotte kast / aan-uitknop
Als eerste natuurlijk de knop testen, even reset en powerswitch omwisselen, zonder resultaat.
Drastische maatregelen
Ik moest die avond toch nog naar Informatique om een ge-RMA't keyboard op te halen. Meteen maar de Define R3 Arctic White en de Cooler Master Silent Pro Gold 600W meegenomen. Systeempje ingebouwd en uiteraard nog steeds hardstikke dood. Ten slotte maar een nieuw moederbord besteld (ik wilde toch van 890GX upgraden naar 890FX) en de oude RMA gestuurd. Vandaag m'n nieuwe mobo ontvangen, en inmiddels werkt alles weer (Wel leuk, gewoon aansluiten, aanzetten en WIndows gaat, na een driver install, gewoon verder waar tie gebleven is).
Moraal
van het verhaal: Computers vinden altijd wel weer een manier om geld van je af te troggelen, ze zijn EVIL!
Omslag
In één van mijn eerdere blogs heb ik mijzelf nog uitgemaakt voor intel/nvidia fanboy. Hoewel ik daar tot op heden geen last van ondervond, zal ik mezelf toch echt een nieuwe titel moeten gaan toebedelen.
Wat vooraf ging
Zoals jullie in de vorige post konden lezen, heb ik voor een lanparty een klein systeempje besteld. Helaas waren de onderdelen nog niet binnen toen de party was, dus heb ik maar ons mediacentertje meegenomen, werkte overigens prima. Ik heb geloof ik aardig wat medespelers behoorlijke killstreaks opgeleverd
.
Als "nieuwjaarsbonus" heb ik mijzelf op een fijne GTX460 van Gigabyte getrakteerd. Heerlijke kaart, in de 3 dagen dat ik 'm gebruikt heb.
Op een gegeven moment zat ik achter mijn "lanbakje" toen mij de ingeving te binnen schoot dat het toch wel erg decadent is om twee systemen te hebben draaien.Één van mijn computers moest dus het veld gaan ruimen. Aangezien mijn toenmalige hoofdpc van een S775 socket en DDR-2 geheugen voorzien was, besloot ik die PC te verkopen en van de opbrengst de lanbak wat meer pit te geven.
Uiteraard verandert Niek z'n plannen
Nu zou ik mezelf niet zijn als ik een vooraf bedacht plan ook daadwerkelijk zou uitvoeren, dus liep het allemaal weer wat anders. De "oude" pc verkopen werd snel op poten gezet, al was het niet zo handig om binnen 2 dagen dezelfde ad op V&A van tweakers te zetten (sorry admins, zal volgende keer écht de FAQ/gebruiksvoorwaarden lezen). Via marktplaats (jep, die "noob" variant) liep het ook allemaal niet zo lekker. Kopers haakten af toen ze door hadden dat er geen windows bij zat enzo. Of reageren überhaupt niet.
Uiteindelijk besloot ik om maar gewoon onderdelen voor mijn nieuwe pc te gaan aanschaffen. Vanwege de prijs besloot ik om eens voor ATI/AMD te gaan. Ik zou de kast van de lanbak (een NZXT Vulcan, mATX kastje) gaan gebruiken, dus moest het systeem op een mATX moederbord opgetrokken worden. Als basis koos ik een MSI bord met een 890GX chipset. Als processor wilde ik eerst de X6 1100T (Uiteraard de Black Edition), maar die stond niet in de CPU Compability list van het mobo. Daarom heb ik maar de 1090T gekozen.
Het SSD'tje dat ik in mijn Samsung NC10 gebouwd heb, beviel zo goed, dat ik voor mijn PC er ook eentje wilde. Daarnaast besloot informatique om de 2TB WD Caviar Green (lekker zuinig) in de aanbieding te doen. 8GB DDR-3 (Corsair XMS3) mag de herinneringen ophalen. Het systeem krijg zijn prik uit een Seasonic 850W voeding.
Toen restte er nog maar 1 probleempje, mijn nieuwe GTX460 kon nooit samen met een "broeder" gaan werken, aangezien het mobo alleen Crossfire ondersteunt. Daarom heb ik ook maar een MSI R5770 Hawk erbij gekozen. Nu nog proberen mijn GTX om te ruilen of voor zoveel geld te verkopen dat ik nog een Hawkje kan kopen.
Nu het systeem lekker naast me staat te zoemen (Scythe Raesedu ofzo is een lekker stille CPU cooler btw), bedenk ik me opeens dat ik nu volledig gezwicht ben voor de prijsstrategie van AMD...
Ach fanboyisme is ook zo wat..
Wat vooraf ging
Zoals jullie in de vorige post konden lezen, heb ik voor een lanparty een klein systeempje besteld. Helaas waren de onderdelen nog niet binnen toen de party was, dus heb ik maar ons mediacentertje meegenomen, werkte overigens prima. Ik heb geloof ik aardig wat medespelers behoorlijke killstreaks opgeleverd
.Als "nieuwjaarsbonus" heb ik mijzelf op een fijne GTX460 van Gigabyte getrakteerd. Heerlijke kaart, in de 3 dagen dat ik 'm gebruikt heb.
Op een gegeven moment zat ik achter mijn "lanbakje" toen mij de ingeving te binnen schoot dat het toch wel erg decadent is om twee systemen te hebben draaien.Één van mijn computers moest dus het veld gaan ruimen. Aangezien mijn toenmalige hoofdpc van een S775 socket en DDR-2 geheugen voorzien was, besloot ik die PC te verkopen en van de opbrengst de lanbak wat meer pit te geven.
Uiteraard verandert Niek z'n plannen
Nu zou ik mezelf niet zijn als ik een vooraf bedacht plan ook daadwerkelijk zou uitvoeren, dus liep het allemaal weer wat anders. De "oude" pc verkopen werd snel op poten gezet, al was het niet zo handig om binnen 2 dagen dezelfde ad op V&A van tweakers te zetten (sorry admins, zal volgende keer écht de FAQ/gebruiksvoorwaarden lezen). Via marktplaats (jep, die "noob" variant) liep het ook allemaal niet zo lekker. Kopers haakten af toen ze door hadden dat er geen windows bij zat enzo. Of reageren überhaupt niet.
Uiteindelijk besloot ik om maar gewoon onderdelen voor mijn nieuwe pc te gaan aanschaffen. Vanwege de prijs besloot ik om eens voor ATI/AMD te gaan. Ik zou de kast van de lanbak (een NZXT Vulcan, mATX kastje) gaan gebruiken, dus moest het systeem op een mATX moederbord opgetrokken worden. Als basis koos ik een MSI bord met een 890GX chipset. Als processor wilde ik eerst de X6 1100T (Uiteraard de Black Edition), maar die stond niet in de CPU Compability list van het mobo. Daarom heb ik maar de 1090T gekozen.
Het SSD'tje dat ik in mijn Samsung NC10 gebouwd heb, beviel zo goed, dat ik voor mijn PC er ook eentje wilde. Daarnaast besloot informatique om de 2TB WD Caviar Green (lekker zuinig) in de aanbieding te doen. 8GB DDR-3 (Corsair XMS3) mag de herinneringen ophalen. Het systeem krijg zijn prik uit een Seasonic 850W voeding.
Toen restte er nog maar 1 probleempje, mijn nieuwe GTX460 kon nooit samen met een "broeder" gaan werken, aangezien het mobo alleen Crossfire ondersteunt. Daarom heb ik ook maar een MSI R5770 Hawk erbij gekozen. Nu nog proberen mijn GTX om te ruilen of voor zoveel geld te verkopen dat ik nog een Hawkje kan kopen.
Nu het systeem lekker naast me staat te zoemen (Scythe Raesedu ofzo is een lekker stille CPU cooler btw), bedenk ik me opeens dat ik nu volledig gezwicht ben voor de prijsstrategie van AMD...
Ach fanboyisme is ook zo wat..
Daar gaan we weer
Nadat mijn bankrekening bekomen is van mijn (overigens zeer geslaagde) vakantie, kruipt het digitale bloed weer eens waar ik het niet wil laten gaan. Komende maandag hoop ik namelijk weer eens met een stel vrienden te gaan lannen. Dit gaat de vierde keer worden dat ik zo'n lanparty bezoek, en ik heb nog geen 2x dezelfe pc meegenomen. Elke keer spelen we trouwens Call of Duty 4: Modern Warfare
De eerste keer, was nog met mijn oude pc, een ASRock plankje met daarop geprikt een Athlon X2 4200+; 2GB Ram; een HD4850 en dat alles in een Sharkoon Rebel9 kast. Het ging allemaal prima, en was nog mee te slepen ook. Indertijd had ik nog een ACER 19" schermpje.
Omdat ik zo'n pc toch wel een gezeul vond, had ik de keer daarop de laptop van m'n moeder meegenomen, een Samsung R519; ik kan je alvast vertellen dat de T4300 in combinatie met een Intel GMA 4500M nou niet bepaald zoden verzet. Ik had af en toe het gevoel Quake 2 te spelen (omdat de laptop niets meer trok dan 640x480)
De derde keer nam ik m'n huidige PC mee (Alpha uit mijn inventaris). Op een Gigabyte mobo ligt een Intel Q9400; 8GB ram; GTX260 en zit in een Thermaltake Armor kast. Daarnaast had ik ook mijn 24" schermpje meegenomen. Hoewel het gamen prima ging, was het wel een *$&@ gezeul, die kast weegt namelijk een gruwelijke 20 kg....
Aangezien de lanparty deze keer in de binnenstad van Delft is (waar met de auto nauwelijks te komen is) en ik zowizo niet van plan ben om mijn PC ook maar ergens heen te slepen (daarvoor is m'n rug me te kostbaar), besloot ik een klein PCtje te kopen, die zonder problemen COD IV zou moeten kunnen draaien op een 17" scherm (1280x960 oid). Zo gezegd zo gedaan.
Op V&A kwam ik een leuk systeempje tegen, een Sempron 2800+ (AM2), 7800GT 3GB ram en dat alles in een mATX kast. De processor even vervangen voor een Athlon X2 en je hebt een prima systeem...
Aangezien de PC met Windows XP geleverd zou worden, had ik bij de bestelling van de processor ook meteen maar een familypack Windows 7 meebesteld. Ik wil namelijk ook mijn netbook van windows7 voorzien. En als ik dan toch met die netbook aan de slag gaat, daar hoort natuurlijk ook een SSD in (dus meebesteld), en een externe DVDspeler is dan ook wel handig, als je toch bezig bent.
Toen de PC aankwam, knaagde het toch wel een beetje, Wat meer cooling zou wenselijk zijn. Aangezien ik deze PC voornamelijk op Lanparties gebruik, moet tie er natuurlijk ook wel een beetje cool uitzien. Dus dat wordt een nieuwe behuizing kopen. Namelijk de NXZT Vulcan. ALs je toch bezig bent, kun je natuurlijk ook de codegen PSU meteen meenemen, dus ook meteen maar een nieuwe voeding meebesteld. En aangezien de HDDS in de aanbieding zijn, heb ik ook maar meteen daar een nieuwe van besteld.
Al met al heb ik geloof ik de complete PC weer geüpgrade... Ach er moet wat te fröbelen blijven
De eerste keer, was nog met mijn oude pc, een ASRock plankje met daarop geprikt een Athlon X2 4200+; 2GB Ram; een HD4850 en dat alles in een Sharkoon Rebel9 kast. Het ging allemaal prima, en was nog mee te slepen ook. Indertijd had ik nog een ACER 19" schermpje.
Omdat ik zo'n pc toch wel een gezeul vond, had ik de keer daarop de laptop van m'n moeder meegenomen, een Samsung R519; ik kan je alvast vertellen dat de T4300 in combinatie met een Intel GMA 4500M nou niet bepaald zoden verzet. Ik had af en toe het gevoel Quake 2 te spelen (omdat de laptop niets meer trok dan 640x480)
De derde keer nam ik m'n huidige PC mee (Alpha uit mijn inventaris). Op een Gigabyte mobo ligt een Intel Q9400; 8GB ram; GTX260 en zit in een Thermaltake Armor kast. Daarnaast had ik ook mijn 24" schermpje meegenomen. Hoewel het gamen prima ging, was het wel een *$&@ gezeul, die kast weegt namelijk een gruwelijke 20 kg....
Aangezien de lanparty deze keer in de binnenstad van Delft is (waar met de auto nauwelijks te komen is) en ik zowizo niet van plan ben om mijn PC ook maar ergens heen te slepen (daarvoor is m'n rug me te kostbaar), besloot ik een klein PCtje te kopen, die zonder problemen COD IV zou moeten kunnen draaien op een 17" scherm (1280x960 oid). Zo gezegd zo gedaan.
Op V&A kwam ik een leuk systeempje tegen, een Sempron 2800+ (AM2), 7800GT 3GB ram en dat alles in een mATX kast. De processor even vervangen voor een Athlon X2 en je hebt een prima systeem...
Aangezien de PC met Windows XP geleverd zou worden, had ik bij de bestelling van de processor ook meteen maar een familypack Windows 7 meebesteld. Ik wil namelijk ook mijn netbook van windows7 voorzien. En als ik dan toch met die netbook aan de slag gaat, daar hoort natuurlijk ook een SSD in (dus meebesteld), en een externe DVDspeler is dan ook wel handig, als je toch bezig bent.
Toen de PC aankwam, knaagde het toch wel een beetje, Wat meer cooling zou wenselijk zijn. Aangezien ik deze PC voornamelijk op Lanparties gebruik, moet tie er natuurlijk ook wel een beetje cool uitzien. Dus dat wordt een nieuwe behuizing kopen. Namelijk de NXZT Vulcan. ALs je toch bezig bent, kun je natuurlijk ook de codegen PSU meteen meenemen, dus ook meteen maar een nieuwe voeding meebesteld. En aangezien de HDDS in de aanbieding zijn, heb ik ook maar meteen daar een nieuwe van besteld.
Al met al heb ik geloof ik de complete PC weer geüpgrade... Ach er moet wat te fröbelen blijven